jfullmoon

ทุกคนต่างมีความฝัน

 ฝันของแต่ละคนแตกต่างกันไป

ฝันของบางคน อาจเป็นเรื่องที่ไร้สาระของอีกคน

 ฝันของบางคนเล็ก

ฝันของบางคนใหญ่ 

  ฝันของผมก็เช่นกัน  ผมชอบเวสป้า...ขี่เวสป้าแล้วรู้สึกสนุก 

 ผมได้รู้จักเพื่อนมากมายจากเวสป้า ผมขี่เวสป้าเที่ยว ขึ้นเขา ไปทะเล เข้าป่า

  ยิ่งขี่เวสป้าร่วมกับเพื่อนที่รู้ใจก็ยิ่งสนุก 

ตลอดหลายปีที่ล้อเล็กๆของเวสป้าได้เริ่มหมุน...ผมก็เริ่มมีความฝัน 

ผมอยากที่จะขี่เวสป้าเที่ยวไปในต่างประเทศ

อยากไปถ่ายรูปในสถานที่สวยๆ อยากได้เห็นในสิ่งแปลกใหม่

อยากผจญภัย อยากที่จะลองทำดูซักครั้ง  อยากเจอะอะไรที่มันน่าตื่นเต้น

มันมีหลายๆอย่างเข้ามารวมๆซึ่งผมเรียกมันว่าความฝัน

   ผมและน้องชาย (โอ๋รังสิต) ได้ปรึกษากัน...???

การเดินทางไกลขนาดนี้จำเป็นที่จะมีทุนในการเดินทาง

เราจึงออกเดินทางไปทำงานในต่างประเทศหาเงินทุน 

ดูไบคือโอกาศ

หลังจากที่เราทำงานในดูไบครบ1ปี  เราก็เริ่มต้นความฝันของเรา

ในตอนแรกเราคิดว่าจะเดินทางจากดูไบกลับมาไทยเลย แต่ติดปัญหาที่ประเทศซาอุดิอาระเบียไม่ให้ผ่าน

  เราจึงเลือกประเทศอินเดียเป็นจุดสตาร์ทในการเดินทาง 

 เราขึ้นเครื่องบินไปที่เมิองนิวเดลี และเมือถึงสนามบินในอินเดียเราให้คนขับรถตุ๊กๆหาที่พักให้เรา2คน

โชคดีที่เราได้พักใกล้กับเชียงกงรถเวสป้าในอินเดีย  

   ที่อินเดียรถเวสป้าเยอะมาก มันน่าตื่นเต้นมากครับ

หลังจากที่เราเจอเป้าหมาย เราก็เริ่มเดินสำรวจหารถเพื่อที่จะใช้ในการเดินทางทันที

ย่านกาลาบัคของอินเดีย เป็นแหล่งขายอะไหล่เวสป้าที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้

รถเวสป้าทั้งมือ1มือ2 จอดเรียงรายเต็มไปหมด

ผมเดินสำรวจหารถไปรอบๆที่พัก เดินไปเรื่อยๆ...เจอทั้งร้านค้าขายรถ รถเก่า รถใหม่..

ซอยในย่ายกาลาบัค จะมีร้านค้าอยู่เรียงรายเต็มไปหมด

ในที่สุดเราก็เจอเวสป้าที่เราต้องการ

เราทดลองฟังเสียงเครื่องยนต์ ทดลองขี่ ดูไฟเลี้ยวหน้าหลังและที่สำคัญแตรรถ

ผมและโอ๋รังสิตได้รถมากันคนละ 1 คัน ในสภาพที่ขี่ได้ เป็นรถเก่าอายุการใช้งานมาแล้ว5ปี

เราทำเรื่องเอกสารการซื้อขายอย่างถูกต้อง แต่กว่าจะซื้อได้มันยากเย็นมากๆ คนขายชาวอินเดียโหดมากๆ

ขูดรีดเงินจากเราทีละนิดๆ...แม้กระทั้งบิลที่แสดงการจ่ายเงินผมยังต้องจ่ายถึง300รูปี

เราชอบเวสป้าและที่นี้คือตำนานของเวสป้าเช่นกัน

เวสป้าจากอิตาลี ข้ามน้ำข้ามทะเลมาร่วมทุนกับชาวอินเดียเกิดลูกผสมกลายเป็นเวสป้าอินเดียหรือ LML

หลังจากที่เราหารถได้เรียบร้อย เราก็ออกเที่ยว รอบๆเมือง

เดินดูวิถีชีวิต ความเป้นอยู่ เราได้เห็นความแตกต่างทางชนชั้นมากมาย

เจอสาวๆอินเดียใส่เสื้อผ้าสีสันสดใส พร้อมรอยยิ้มอย่างมีมิตรภาพ

เจอเด็กน้อยที่ทำเฮนน่า ศิลปะการตกแต่งบนเรือนร่าง เธอโชว์เราจนเราต้องหันไปถ่ายรูป

บนท้องถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์...เราก็ได้เห็นการแบ่งปัน

ถนนที่นี่คนรวยคนจนเท่าเทียมกันมีสิทธิใช้ได้เหมือนกัน

ยามค่ำคืน อินเดียก็มีชีวิตที่ศิวิไลซ์ พ่อค้าแม่ค้ามากมาย วางแผงแบบกะพื้นถนนเป็นเสมือนถนนคนเดิน

น้ำในอินเดียก็มีขายแต่ที่แปลกแตกต่างออกไปคือ.. ที่นี้น้ำแก้วละ1รูปี 

 ลองดื่มแล้วรู้สึกได้ว่าไม่ค่อยสะอาดเท่าไรนัก

เราเที่ยวกันอยู่หลายวัน จนกระทั่งถึงวันที่เราต้องเดินทางกันซะที

เราตื่นเต้นมากกับการเดินทางครั้งนี้ เราตื่นแต่เช้ามืด  ต้องรีบเดินทางก่อนที่การจราจรจะติดขัดมากกว่านี้

ผมและโอ๋รังสิต..เริ่มขี่ออกจาเมืองนิวเดลีทันที

จนรุ่งเช้า เราเจอกองภูเขาขยะใหญ่มหึมา..อีกา อีแร้งบินกันเต็มท้องฟ้า

สูดอากาศอินเดียให้เต็มปอด..ฝุ่นเพียบมันเป็นอย่างนี้นี้เอง

สมคำล่ำลือ

สัมภาระของเราใบใหญ่มาก...ภายในบรรจุข้าวของที่จะประทังชีวิตเรา

ตลอดการผจญภัยในเดินทางอันยาวไกล

หิวน้ำก้กินน้ำหิวแป๊บซี่ก้เหมือนสั่งได้

แป๊บซี่ไทยกะแป๊บซี่อินเดีย รสชาตเดียวกันเลย สดชื่นตลอดการเดินทาง

พิมพ์สติกเกอร์กลุ่มมาจากไทย..เก็บไว้ตั้ง1ปีกว่าจะได้ใช้ก็คราวนี้นี่หละ

เราเดินทางโดยมีแผนที่นำทาง ป้ายบอกทางในอินเดียเป็นภาษาอังกฤษซะส่วนมาก

เวลาที่เราจอดเราก็ได้เพื่อน ไม่มีไครรู้ว่าเราเป็นไครมีแต่รู้ว่าเราคือคนไทย

กล้องวีดีโอโซนีจากดูไบ เป็นของคู่กายที่เรานำภาพเคลื่อนไหวกลับมาฝาก

ขี่มานานอากาศก็ร้อน....ร้อนตับจะแตก

เจอบ่อน้ำแบบโยก...เลยต้องรีบ...เอาชีวิตรอดไว้ก่อน

ไม่มีรถคันไหนที่ไม่เคยพัง...ถึงตาของรถเราแล้วครับ รถผมแตรมันดังเอง น่ารำคาญ

ส่วนของโอ๋รังสิต...สายครัชขาดตั้งแต่ตอนตี5..มาได้ร้านซ่อมกันต่อ10โมงกว่า

ร้านซ่อมก็เล็กนิดเดียว...พอซ่อมได้ชั่วคราว

เพื่อนร่วมทางของเรา...ตุ๊กๆอินเดีย 1คัน คนซ้อนบ้างโหนกันบ้าง

อยู่ในรถอีกรวมๆแล้วน่าจะสิบกว่าคน...ประหยัดพลังงานจริงๆครับ

อาหารอินเดียขึ้นชื่อว่าสุดโหด..เรามาเจอแซนวิซ..สั่งเลยครับคนละจาน

กะว่าจะกินกันให้พุงปลิ้น..ที่ไหนได้กลืนแทบไม่ลง

..ขนมปังก็แข็งใส้ข้างในก็....ไม่อยากบรรยายครับ..สุดๆจริง

ข้างทางเราเจอประสบการณ์ใหม่ๆมากมายจากเมืองที่เป็นต้นแบบทางวัฒนธรรม

บางครั้งเราหลงทางชาวอินเดียใจดีมีส่วนร่วมเข้ามาช่วยเหลือ

มากบ้างน้อยบ้าง ประทับใจกันไปทั้ง2ฝ่าย

เด็นอินเดียแต่ละคนมีบุคลิกแตกต่างกันไปแต่ที่เหมือนกันทุกคนคือชอบให้ถ่ายรูป

สาวๆอินเดีย..แต่งตัวสวยทุกคนครับไม่ว่าจะชนชั้นไหน...และที่สำคัยแข็งแรงด้วยครับ

แบกฟอนหญ้าสำหรับวัว ก้อนบะเริ่มเฮิ่ม

*****เดี๊ยวพรุ่งนี้มาอัพเดทต่อครับ คืนนี้ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ....นอนหลับฝันดีกันทุกคนนะครับ

 

 

 

edit @ 23 Jul 2010 15:01:24 by jfullmoon

edit @ 23 Jul 2010 15:04:06 by jfullmoon

edit @ 23 Jul 2010 15:37:18 by jfullmoon

edit @ 24 Jul 2010 01:34:32 by jfullmoon

edit @ 24 Jul 2010 10:05:35 by jfullmoon